Molitva Sv. Mihovilu


Mihovil

Sveti Mihovile Arkanđele, brani nas u boju protiv pakosti, u zasjedama đavolskim budi nam zaklon. Ponizno molimo neka mu zapovjedi Svemogući Bog:
Ti vojvodo vojske nebeske Sotonu i druge zle duhove koji svijetom obilaze na propast duša, božanskom krepošću u pakao strovali. Amen! (Papa Lav XIII.)

CRNOGORSKA CRKVA U UNIJI S KATOLIČKOM CRKVOM PDF Ispis E-mail

PRENOSIMO IZ DRUGIH MEDIJA

 

CRNOGORSKA PRAVOSLAVNA CRKVA U XVII VIJEKU POMEĐU TURAKA I MLETAKA 1.

Crnogorska crkva bila je u uniji od 1640. do vladike Danila

 

Unija s Rimskom crkvom je dio crnogorske povijesti i kao takva mora da bude javno očitovana i svima poznata. Potpisana je i crkveno svjedočena u jednom dužem periodu, da bi samim koncem XVII vijeka, vođena političkim razlozima, Crnogorska pravoslavna crkva odstupila od Unije i crkveni kurs usmjerila ka Moskvi.

Prilog, Crnogorska pravoslavna crkva u XVII vijeku pomeđu Turaka i Mletaka, bavi се unijom Crnogorske pravoslavne crkve s Rimskom, potpisanom 8. oktobra 1640. godine u Mainama kod Budve, onovremenim odnosom Crnogoraca i crnogorskih plemena prema Veneciji i Rimu i unijatskim pokretom i Unijom unutar Srpske crkve. Napisali smo ga zbog naučno-kulturoloških razloga i povijesne istine. Njime odužujemo i dug koji ośećamo prema sugrađanima katolicima, ne samo Crnogorcima prema s kojima smo istovjetni po rodu, nego i prema Hrvatima i Albancima, koji od devedesetih godina prošloga vijeka trpe zbog znaka u kojem su rođeni. Oni vape za istinom o sebi i crkvi u kojoj su bili u prošlosti i u kojoj su u savremenosti, čije je poslanje predmet zlonamjerne interpretacije.

Trpi i nasljeđe kraljevine Duklje, koje su u predanju očuvali Lužani iz Pipera, Bjelopavlića, Pješivaca, Paštrovića, Bubići iz Martinića u Bjelopavlićima i nekoliko bratstava iz drugih plemena. A autentično unutar sebe Crnogorci katoličke vjere iz Boke i iz podrumijskih sela i Bara s okolinom, vezani su za najstariju crnogorsku nacionalnu instituciju Dukljansko-barsku arcibiskupiju.

Donosimo dio iz knjige u pripremi Steva Vučinića, radnoga naslova „Rasprave o nekim pitanjima iz crnogorske prošlosti". Autor preispituje istorijske činioce koji su doveli do unije Crnogorske pravoslavne crkve s Rimskom crkvom 1640. godine, kao i činioce koji su doveli do promjene kursa oko 1700. godine

Svi dokazi koji potvrđuju tu istinu organizovano i planski se devastiraju i reinterpretiraju: ruše se katolički oltari u dvooltarskim crkvama, grade se objekti na temeljima dukljanskih crkava, briše se pamćenje etničkim Crnogorcima o dukljanskome nasljeđu (damnatio memoriae) i odriče im se pravo na njega. Tumači se kao tuđa baština i instrumentalizuje u funkciji njihovoga preoblikovanja kao naroda, posljedično, i etničkoga karaktera same države.

Svojevremeno, 1991. godine, vladika cetinjske filijale crkve Srbije, Amfilohije, takvu politiku prema dukljanskoj kulturnoj i duhovnoj baštini, sažeo je u jednoj kratkoj rečenici: „(Srpska crkva u Crnoj Gori) treba se vezivati za staro korijenje (dukljansko) kao što treba piti staro vino”. Ona je literarni koncentrat dubokoga smisla crkvene politike vezivanja za staro korijenje, i cilja sila koje su ga delegirale da upravo takvom politikom etničke Crnogorce, u konačnome, u etničkom smislu preoblikuje.

Inače, po popisu iz 2011. godine, od ukupno 278.865 Crnogoraca, 5667 rođeno je u katoličkome znaku. Hrvata katolika ima 5527 od ukupno 6021 i Albanaca katolika 7954 od ukupno 30.439 Albanaca (MONSTAT, izvještaj popisa 2011. godine).

Uniju su prihvatili i pismeno je očitovali i manastiri Morača, Mileševa, Tvrdoš, Đurđevi Stupovi kod Berana, Sveti Vasilije Ostroški, srpski patrijarh Pajsije i drugi.

U skoro svim dosadašnjim naučnim prilozima ona je personalizovana u liku onovremenoga poglavara Crnogorske pravoslavne crkve, vladike Mardarija, i napadnuta ad hominem (prokleti vladika Mardarije), kriminalizovana i dobila je mračno i izrugujuće značenje. Ostali potpisnici su sklonjeni iz vidokruga naučne javnosti i na marginama naučnih priloga tumačeni kao nevoljni i manipulisani saučesnici. No, Unija je dio crnogorske povijesti i kao takva mora da bude javno očitovana i svima poznata. Potpisana je i crkveno svjedočena u jednom dužem povijesnom periodu, da bi samim koncem XVII vijeka, vođena političkim razlozima Crnogorska pravoslavna crkva odstupila od Unije i crkveni kurs usmjerila ka Moskvi.

Crnojevići su bili vlaška dinastija, porijeklom s prostora Podlovćenske Crne Gore, okosnice savremene Crne Gore, dominantno naseljene Vlasima. Izgradnjom Vlaške crkve od pleteri i pruća u Cetinjskome polju, 1450. godine, Ivan Borojević Vlah obilježio je njen hrišćanski identitet. Potvrđen je 34 godine kasnije izgradnjom Cetinjskoga manastira

Drugi čimbenici Unije s Balkana, koji su istovjetno postupili, vodili su se istim razlozima. Dok su velikodržavni razlozi motivisali stručnu javnost da ovu temu cijela dva vijeka drži van fokusa interesovanja. Ona je delikatna, jer između ostaloga dovodi u pitanje i pravoslavnu pravovjernost Srpske pravoslavne crkve, utemeljenu u biću i djelu Svetoga Save srpskoga i Simeona Nemanje, i njenu kontinuiranu borbu za pravoslavnu istinu, kako je tumače njeni savremeni bogoslovi. Pa će radi toga moguće biti predmet diskvalifikacije i napada od zlonamjernih i nekih pravoslavnih centara političke i crkvene moći, koji ni do sada nijesu propuštali da se u sličnim prilikama frontalno obruše na autore koji su se, držeći do istine, bavili ovom temom. Naglašavam to zbog zlonamjernih koji će objavljivanje ovoga priloga pokušati da tumače u javnosti kao zlu namjeru autora, da čin o kojemu svjedoče dokumenti o potpisanim Unijama, oživotvori u aktuelnome trenutku. Primjeran odgovor im je: „Licemjere, najprije izvadi brvno iz oka svog, pa ćeš onda viđeti izvaditi trun iz oka brata svog” (Mateja 7,5).

UVOD

Početak XVI vijeka u Evropi obilježio je slom Ugarskoga kraljevstva i pad Pešte u ruke Osmanlija 1526. godine. Tri godine kasnije, 27. septembra 1529. godine, na čelu 120.000 vojnika, ispred kapija Beča osvanuo je Sulejman Veličanstveni, i bezuspješno ga držao u opsadi. Povukao se 14. oktobra.

Beč je izdržao opsadu ali je Centralna Evropa i dalje bila ugrožena. Linija razdvajanja hrišćanskih država s Osmanlijama tekla je od Bara, zaobilazeći Budvu i Kotor koji su bili u mletačkoj vlasti, išla je na Herceg Novi koji je bio u turskim rukama, zaobilazeći Dubrovačku republiku i Mletačku Dalmaciju, nastavljala je vrhovima priobalnih Dinarskih planina do izviše Zadra, a onda je skretala ka Budimu i Pešti. Na glavnome udaru Osmanlija našle su se zemlje Habsburške monarhije i Venecija kojoj su svi teritorijalni interesi na Mediteranu bili ugroženi. Kandijski rat (1645-1669) završio se njenim porazom i Krit je pao u sultanove ruke. Tek koncem XVII vijeka, Turci su naćerani na povlačenje. Dva rata: Drugi bečki (1683-1699) i Morejski (1685-1699), nepovoljno završeni po Turke, označili su početak kraja osmanske imperije u Evropi. Ratovi i neredovne prilike u XVII vijeku, uparene s pobunama i samovoljnim ponašanjem lokalnih turskih vlasti, inspirisale su pokrete južnoslovenskih naroda za oslobođenje.

Digitalna rekonstrukcija prvog Cetinjskog manastira na Ćipuru

 

Unutar tih pokreta ulogu su imale i dvije Crkve: Crnogorska i Srpska.

Crnogorska je utemeljena poveljom Ivana Crnojevića izdatom Cetinjskome manastiru 4. januara 1484. godine: „I ogradih hram u mjestu koje se zove Cetinje, u slavu i hvalu te gospođe i majke Božije, u ime njenoga Roždestva. I napravih pri njemu manastir za upokojenje monaha, i nazvah ga Mitropolijom zetskom, ako bude ugodno milostivoj Gospođi. I postavih tu mitropolita Zetskoga Visariona, koji je bio u to vrijeme, da vlada svim a poslije njega nasljednici".

Crnojevići su bili vlaška dinastija, porijeklom s prostora Podlovćenske Crne Gore, okosnice savremene Crne Gore, dominantno naseljenoj Vlasima. Izgradnjom Vlaške crkve od pleteri i pruća u Cetinjskome polju, 1450. godine, Ivan Borojević Vlah obilježio je njen hrišćanski identitet. Potvrđen je 34 godine kasnije izgradnjom Cetinjskoga manastira. Taj prostor, bezvodno kameno more u zaleđu Boke, nakon dolaska Turaka pribježište Vlaha koji su se bavili stočarstvom i hajdučijom, posut je seoskim crkvama.

Po prvi put u povijesti, osnivanjem Mitropolije zetske, Vlasi su izuzeti iz duhovnih kompetencija Srpske, Bugarske i Grčke crkve i našli se duhovno zagrljeni unutar sopstvene, buduće Crnogorske pravoslavne crkve.

Dva i po vijeka prije, 1219. godine, Srpsku crkvu je utemeljio Sveti Sava srpski. Uprkos pravoslavnim kanonima, na silu, proglasio se arihejerejem i njenim poglavarem. Podržane od naroda i glavara, u XVI vijeku, obije su polagale nadu u Rimokatoličku crkvu, i s njom stupale u pregovore i ugovorne obaveze, očekujući da se s podrškom Rima i Zapadnih sila oslobode osmanske vlasti.

Crnogorska crkva potpisala je Uniju 1640. godine, i bila u njoj do konca XVII vijeka - oko 60 godina. Dok se narod nadao u Serenisimu, i više puta od nje pismeno tražio i pod zakletvom prihvatao njeno pokroviteljstvo.

(Nastavlja se)

IZVOR:https://www.pobjeda.me/clanak/crnogorska-crkva-bila-je-u-uniji-od-1640-do-vladike-danila

 

 

 

 

 

ZHIH

 

Zajednica Hrvata istočne Hercegovine osnovana je 1991. Okuplja sve ljude dobre volje koji su povezani s istočnom Hercegovinom. Temeljni cilj Zajednice je istraživanje i čuvanje kulturne i spomeničke baštine te običaja ovoga kraja.

Članarina


Podatke za uplatu

pronađite ovdje 

 

Popis uplaćenih članarina

pronađite ovdje 

 

Hvala Vam što redovito

plaćate svoju članarinu!

 

 Pristupnica u članstvo

Sponzori

 

 IBAN račun Zajednice:

HR1723400091110093143

 

1. Vrutak d.o.o. 

2. Branko Mustapić

3. Pero Raguž

4. Liama usluge d.o.o.

5. Krešo Perić

 

 Dragi sponzori i donatori,

Bog vas blagoslovio!